67.
Ook d' anderen was 't eigen lot beschoren.
Zij volgden mij, en plonsden in den stroom.
Half ging mij reeds de erinnering verloren,
Maar 'k was te moê als in een doffen droom.
In 't eind, daar staan we, in menschenvorm herboren,
Dezelfden weêr, maar van verbazing, schroom,
En vreeze stom - terwijl Armidaas toren
Met dreigende gebaren zich doet hooren: