42.
En hij herhaalt den slag op 't breede hoofd;
De helm dreunt als een klok bij 't klepelklanklen:
't Driedubbel staal, ofschoon nog niet doorkloofd.
Buigt voor dien houw, die Tankred-zelv' doet wanklen.
Een woede, die 't gevoel der smart verdooft,
Doet vonken vuurs uit 's Ridders oogen spranklen;
En 't tandgeknars en 't hittig gramschapsvier
Barst uit door al de tralies van 't vizier.