74.
De blonde Aurore, in 't karmozijn gehuld,
Begon terwijl aan 't firmament te dagen:
Woeste Argillan, vergeten in 't tumult,
Had met geweld zich van zijn boei ontslagen,
En brandend om de schandvlek zijner schuld
Door nieuwen roem voor immer weg te vagen,
Greep hij een zwaard, het eerste wat hij vond,
En vloog verwoed de worstelbaan in 't rond!