18.
- ‘Gij, wie ge ook zijt, die over 't rijksgebied
Der Schepping heerscht, en wondren kunt verrichten,
Naar willekeur het menschlijk hart doorziet,
En voor één blik het diepst geheim doet zwichten!
O zeg me, als gij het deinzende Verschiet,
Hoe dicht verhuld, den sluier af kunt lichten,
Wat, na een kamp, zóó pijnlijk en zóó lang,
Wacht Aziën? De Vrede, of - de Ondergang?