63.
Heeft de ouderdom zijn rimpelen geschreven
Op dit gelaat, buigt hij mijn schoudren krom,
Zie 'k mannen als verschrikte vrouwen beven,
Ik - smaad den dood en tart den ouderdom!
O, ware ik nog in d' ochtend van mijn leven,
Gelijk gij zijt, gij die hier, doof en stom,
Beroofd van schaamte en gramschap, onbewogen,
De kreeten van den lastraar kunt gedoogen!