72.
Niet U, o Heer, misken ik, noch uw deugd:
Ach, 't is mijn Lot, dat weigert zich te ontfermen.
Gij Noodlot! bron van al mijn ongeneucht,
Hoe lang nog zal mij 's levens last doen kermen?
't Was weinig dan, dat ge in mijn prille jeugd
Mijne ouderen gescheurd hebt uit mijne armen?
'k Moest ook, ontthroond, met ketenen belaân,
Gelijk een weêrloos lam ter slachtbank gaan!