118.
Zij spreekt, zij ijlt, en voelt ter naauwernood
Den ademtocht der helsche wervelvlagen:
Zij valt verwoed den vijand in den schoot,
En hoonlacht om zijn vruchteloze slagen.
Argant ook keert, en brengt den bleeken dood
In reien, die reeds de eerepalmen dragen,
Maar nu, verward, en zonder om te zien,
Voor 't vlammend staal en 't flikkrend onweêr vliên.