94.
Geheel vermomd doortrekt nu onze trits
De ledigste en meest afgelegen straten.
Maar wapens flikkren in de duisternis,
En overal bejeegnen hen soldaten.
Doch, op één blik der veiligheid gewis,
Haast alles zich de ruiters door te laten:
Dien wapendosch, die vuur en vonken schiet,
Dat witte kleed, dien helm - wie kent ze niet?