88.
Ontdekt ze er een, die d' opgeheven voet
Terug trekt, door wantrouwende angst bevangen,
Dan kwist ze hem heur vriendelijksten groet,
Met gullen mond, en lachjens op de wangen.
Zóó wekt ze op nieuw den sluimerenden moed,
Zóó prikkelt zij het schuchtere verlangen,
En rust niet éér de vonk is uitgestrooid,
Die 't ijs der vrees rondom het hart ontdooit.