52.
Hier vorschten wij, of aan den klaren plasch
Ook eenig rund zijn dorst was komen laven.
Een bloedig spoor vertoont zich in het gras....
Daar ligt een lijk, verworpen, onbegraven!
Eens krijgsmans lijk! Naauw zien wij 't borstkuras,
Of ieder noemt met schrik den naam des Braven.
'k Treê nader om 't gelaat te zien - maar 't hoofd
Is gruwzaam aan 't verminkte lijf ontroofd.