30.
Toch heeft de houw het leliewit fluweel
Der hals gekwetst. Maar schoon de wond moog' schrijnen,
Ze is licht, en doet door 't vonklend zonnegeel
Der lokken, hier en daar een bloeddrop schijnen.
Zóó tintlen op des konstenaars paneel
Door 't levend goud de gloeiende robijnen.
Maar half ontzind van gramschap ijlt de Prins
Den wreedaart na op vleugelen des winds.