23.
De moed-alleen, niet langer 't vliedend leven,
Bezielt dat lijk, te sterk nog voor den dood.
Getroffen treft hij, snevend doet hij sneven,
Zijn stoutheid klimt bij 't klimmen van den nood.
Maar ziet! daar rent, door razernij gedreven,
Een Heiden op hem aan, reusachtig groot,
Wien 't, na veel strijds en met veel strijdgenooten,
In 't eind gelukt den krijgsheld neêr te stoten.