46.
Toen 't laatst de Pers - zoo gaat de mare in 't rond -
Bezweken was voor 't zwaard van Frankrijks braven,
En Tankred, tot de neigende avondstond,
Zijn snuivend ros de vluchters na deed draven,
Zocht hij in 't eind, of hij geen plekjen vond,
Waar 't bonzend hart zijn heete dorst kon laven,
En wierp hij zich in 't lommrig oevergras
Ter neder, bij een frisschen waterplasch.