40.
Hij spreekt; en Tankred waagt, na beider woord,
Geen poging meer tot (vruchtloos!) overreden.
Hij keert. Zijn ros, ten bloede toe gespoord,
Rent alsof arendswieken 't vliegen deden;
Totdat de hoefslag Reinouts mijmring stoort,
Die na zijn wraak zijn tent was ingetreden.
Dáár treft de vriend den trouwen halsvriend aan,
En meldt hem wat in 't kamp is omgegaan.