59.
Waar de Etsch zich haast naar de open zee te spoeden.
Is Bertholds zoon het daglicht opgegaan.
Maar eer hij nog zijn vader kon vermoeden,
Daar nam Mathilde als eigen kind hem aan,
En deed zijn jeugd met alle kennis voeden,
Die waardig maakt om naar een kroon te staan:
Tot de oorlogstromp, in 't heilig Oost gestoken,
Den leeuwenwulp het jeugdig bloed deed koken!