3.
Een nacht, een dag, door wouden en landouwen,
Trekt ze eenzaam rond, waar 't lot haar dolen doet,
Ach, zonder iets te hooren of te aanschouwen
Dan eigen klacht en eigen tranenvloed!
Maar als de zon, bij 't neigend avondgraauwen,
Heur koets ontspant en d' oceaan begroet,
Daar, o Jordaan! ziet zij uw golven stroomen,
Stijgt af, en werpt zich neêr in 't groen der zoomen.