116.
Op 't geeselen van 't onweêr en d' orkaan
En 't water, dat in stroomen nedersmakte,
Grijpt doodsche schrik het hart der Franken aan,
Nu 't Lot op eens hun zegestandert knakte.
Het grootste deel wordt, verre van zijn vaan,
Die 't oog ontsnapt, geslingerd door de vlakte:
Klorinde, die het wonder ziet en hoort,
Neemt de ure waar, en jaagt heur klepper voort.