Toon: Samponie, of: Tweede Karileen.
VAardig, vlugge voetjes daal Na de plaats, daer ik mijn Lief onthaal Alsze zingt// wen ‘et vee lugjes springt, Wijlze vlegt// Maagdepruikjes, dieze keurig hegt, Om an den
Dans// ande Lans// als een krans Mooi en nett// geestig aan te zijn gezet. Schoone Zonn’// wen ik kon// ik begon En ik vlogt// uw’ een Kroon, datj’ eens om my dogt. Ai, vervrolijkt uw’ mijn hart; Wijlge ziet dat Karinella mart Om de bloem// dieze plukt// tot een roem Van’er hand// vast te woelen met een groenen band: Wie weet aan wien// dat misschien// zy zal bie’n Deezen tuil// die ik voor geen gouden ruil, Ag! oft viel// dat mijn ziel// zig onthiel By ‘er schoot// en dat zy my dat kransje boot!
Spoei dan treedjes, bei niet lang, Draagd mijn ziel by haar, die met’er zang Mijn gemoed// regt bevalt, als’et zoet Daar de Goôn// Hemelsgeesten, als wat raars, op no’on. Rust Karinell’// van uw’ spel// ai ‘tis well; Zit wat ne’er// en begind dan flusjes we’er Harderinn’// puik Goddin// ist uw zin’, Handelt wat// vande liefd, d’allere’elste Schat! Toen greep Karinell’ ‘et woord, Koomd gy nu, zei zy, met liefde voord, Harder zeg// die’r in dwaald, wat voor weg Gaat hy heen?// ist! een doolpat onveil, om te tre’en; Off is’t een baan// om te gaan// en te staan, Vry// en vast// zonder harteleet of last? Spreek vry uit// uw’ besluit// overluit; Want ‘et is// uw’, door tijd, wel bekend, zoo’k gis. Kloris, op die spitze vraag, Zag volmaekt, dat Karinell’ was graag Om de re’en// van ‘t bewerp// in’t gemeen Te verstaen// wantze zeide, ‘t is’er om gedaen;
Dies Kloris strak// met gemak// tot ‘er sprak, Zoete Maagd// nu uw zulkken vraag behaagd, Zel ik voord// alst behoord// met een woord Alsmen zeid// geven uw’ kort; maer goed bscheid. Die, voorzigtig daar op rend En de zlag, der dwarrelwegen kend; En wiens Ieugd// niet te wulps met de Deugd, Is vercierd// en met reede matig gemanierd: Die is de geen// die na re’en// vast kan treen Op de straat// daarmen om te minnen gaet; Maar, wie maald// dartel straald// is verdwaald, Wijl hy loopt// want zijn loop laas! zijn zinnen zloopt. Dit beviel toen Karinell’ Zoo voltooid, en uittermate wel Datze quam// en de kroon// zoetjes nam, Dieze met// veel beleeftheid heeft op ‘t hoofd gezet, Daar zy dat woord// had gehoord// zoo bekoord Wierze toen// om te kranzen hem met groen Daar op kust// daar op blust// elk de lust, Met vermaak// op ‘et heil vande t’zamenspraak. Uit nuttigheid vreugde.
Cookies on Poetry Cove