Toon: Roalinde. DEugd, en zeeden Pralen meer dan ‘t duirbre Goud, Daarmen heeden Heil en vastigheid op bouwd. ‘t Maagdehulssel, Schoon’er Paarlemoer in blinkt, Is maar vulzel ‘T gun voor deugdbre harten stinkt:
Zo de tugt, en kuisheid tzuivre Zieltje niet bewoond; Want hoe geestig, Is men beestig ‘t Lichaam is, en blijft ontkroond. Karileena! Puikjuweel der Maagde stoet Volgt de re’en na In ‘er handel, watze doet; Haar vercieren Is na mate van de Ieugd, Met mannieren, Wijzend aan ‘er zuivre Deugd. ‘tHeilloos vadzig pronkken is by haar te grond verdoemd; Maar een leeven Voord gedreeven Na Gods Wet, ist datze roemd. Wie zouw’ prijsen Het onreedelijk getooi? En niet ijzen, Van ‘et kostlijk Mallemooi?
Wijl de schoonheid, Blanke leeden, hell gezicht, Zo ten toon leid In mijn Karilenaes licht? Gulle leedematen eisschen meerder eer, dan zalff: Dits volkomen, ‘T aer genomen, Blijft ‘et blijfsel min dan halff. Pronk der Maagden! O nutboezemlijk verstand! Die ‘t behaagden, My te houden als vermand. Mogt mijn leeven, Weezen in uw’ zoete zinn’ Door geschreeven, Met oneindelijkke Minn! Twaar mijn zielsvernougen, en ik zouw de Goden dank Daar voor toonen, En beloonen Heure gunst mijn leeven lank.
Laet uw rade, Puik, en parel van ons tijd: Dat genade Van uw goedheid, my verblijd. ‘Kzal uw’ eeren, Diene, love, waar ik kan, Na begeren Trots de allerbeste Man. Mijn verliefde zinnen spreekken ‘s harten binnegrond, ‘Kzal ‘t beleggen, Dat mijn zeggen Leid in’t hart, als in de Mond. Nu, dan schoone, Wilt, die uw van harten meend Tog beloone, Met een woord tgun ons vereend. ‘Kzal mijn yver Op doen klimmen, tot uw’ eer, Altijd stijver, Toonme maar uw’ gunste we’er:
‘Khoop ‘et zal uw’ wroegen my te haten, die uw’ mind: Ai! spreek treftig Zoet en deftig, Zo een taal, die Zieltjes bind. Zo kenze knoope.
Cookies on Poetry Cove