Toon: Als Garint.
LVicial ten Boswaard ingegaan,
Vond zen lieve
Nimf zluimrend vast eenig zijnd in de bla’en,
En zei hoe suivre Maagd! wel waagd
Ghy hier alleen u jeugdig bloed?
Ziet voor u watge doet,
Een Dier// verzlint ‘er nu zo veel// geheel.
Zy, verschrikt, als uit een Droom ontwaakt,
Ziet haar Herder aan, en, ze zei, wat of u zorglijk maakt?
Ik heb, vermoeit door jagt// getragt
Hier neer// te zlapen naarmen lust,
En gy verstoordmen rust,
Al we’er// gelijk gy lestend me’e// eens de’e.
Hy hier op, wel zoete Herderin,
‘t Komt door reine liefd, dat ik u, en u leeven bemin:
En, vreesd ik voor geen leet// zo wreet,
Ik zou// me’e knielen an u zy
En blijven zo lang by
In trou// tot dat ‘et scheiden quam// mijn Lam!
Zy, gepaeid, zei Harder trouwe viend
‘Tis een lust, wen Liefd ongevalst tot ‘et goed, Maagden diend
In eenig amper luk// of druk.
‘Tis zoet// als alles word oprecht
Gehandeld van een knegt,
Die doet// ‘tgun wet en reede raat// met maat.
Lucial, beloofde, hier op, toen
Dat hy nimmer quaad, aan een Maagd, met zijn wil, zoude doen.
Zy houd zijn zeggen wis// en is
Nu voord// op hem te meer gezind;
Wijl zy hem heus bevind
Van woord// en, daarop gaanze heen// te vre’en.
In ruste.