Toon: Stokkedans.
IEts doet ons de Bietjes prijsen;
Iets ‘er laake, zoet, en zuir:
Mijn Floraura, kan bewijsen,
In ‘er ze’en, zo een bestuir.
Heunig draagd de By, en anglen;
‘T een verzaft, en, ‘t ander scharpt:
Heunig lokt ons, maar de tanglen.
Vlien wy, wijl ‘t ons knijpt en znarpt.
Mijn Floraura voed ‘er lipjes
Met een Hemelzoetigheid;
Maar die barre’ en harde klipjes
Van ‘er harte, stigtme leid.
Isser iemend ooit genepe
Van des Bietjes angelroe:
Kben nog eens zo stark gegreepe,
Dan, dat is tot daarentoe.
Nooit en zal ik ‘t Bietje hate
Om zen vinnigheidjes, neen:
Want zen zoete heunigrate
Zijn in zmake ongemeen.
Leef, en sweef dan preutze By’e!
Trotzen angelprikker, leeft:
Kmach u prikkelen wel lij’en
Om de zuikker diege geeft.
Tis reede.
De Vrouwelijnnen zijn als neerze van kandy,
Wen, ‘t zoet, ‘et gun ik prijs geschonkken word an my.