Doulands Lachrymae.XII.
HVil Borste huil; nok zie te vlieten
Door ‘t hart verdrieten,
Dat my, mijn Enigste aendoet,
Vol amper roet.
Bruis als een Zee, met peekeltranen,
Die kuilge banen
Nu maken op mijn dorre wang,
O, ‘t vald te bang!
O! zmeldt in schreien,
En queezlig vleien,
Boezemd uw’ verdriet.
Vroom gemoed!
Die u bloed,
Zuiver voed
In een Kristalijnne vloed,
En nooit zmet met pekzwart roet.
Zie ‘t gun nu geschied!
Stort uit uw’ oogen
Volnokte toogen,
Om de wrevelheid,
Dieze toond,
Die my troond,
En ontkroond,
En nog in mijn harte woond,
Schoon zy my schijnbaar loond
Met haar strevelheid.
‘K hoop zy zal’er eens bedenkken,
En my schenkken,
‘T lang,
Maar bang,
En strang,
Geluk,
In men hartelijkke druk:
Hoewel ‘t komt zo traag gelopen,
En gekropen,
‘K zal,
‘T geval
Nog al, aanzien:
Wie weet wat nog kan geschien?
Wie raamd ‘et eynde?