Skip to content
1894

Im Stall

Ludwig Thoma

Es brummt an alte Kuah: „Oes Kalma, loosts ma zua, Oes habts ja nix erfahrn, Wia d' Zeit'n früahra warn,

Drum redts so gscheidt. Dös war an oafachs Lebn: Mir hamm halt Milli gebn, Koa Mensch hats weida g'acht

Und hat an Aufhebn g'macht Zu meiner Zeit. Und wann i Milli sag – Net so wia heuntzutag –

Dös is a Milli gwen, So könnts heut koani sehgn, Dös war a Rahm! Dös war koa sellas Gfrett,

Dee war no gelb und fett, Net so a blaue Brüah! Ja, selle Milliküah De sechts heut kam.

Und daß i's richti sag, Mir warn a guata Schlag, San do bescheid'n bliebn Und hamm koan Hochmut triebn,

Wia's ös oan treibts. Oes moants, dös bleibt a so, Ma is um Jede froh? Oes wißts ja alle z'weng,

Oes werds as scho no sehgn, Bals übri bleibts.“ An alta Ochs danebn, Der ko si nimmer hebn,

Er sagt: „Jetzt hätt i's gnua, Du waarst de selle Kuah, De brav gwen is? Da werds ma anderst z'Muat,

Di woaß i fei no guat Und hab herent und drent Koa größers Luada kennt, Des sell is gwiß!“

Es is wia überalln: De Altn derfa prahln Vor junge Leut. Da geht's. Kimmt aber wer,

Der s' kennt von früahra her, Na is scho g'feit.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Im Stall · Ludwig Thoma · Poetry Cove