Skip to content
1894

Die zerbrochne Liab

Ludwig Thoma

Sie war'n so guate Freund', Sie hamm si herzli g'liabt, Koan oanzigs Wölkerl hat Den schönen Himmi trüabt.

Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Sie hielten lange Zeit Wia Stahl und Eisen z'samm, Und was der oane will,

Dös muaß da ander hamm. Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Und braucht da Bülow was, Sprach er zum Pfaffen glei:

„O Sie, mein liaba Freund, I hab' koa Geld dabei.“ Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Da Pfaff hat wieda g'sagt:

„Ich will für Sie bezahl'n, Weil Sie mei Spezi san; Sie tean mir aa'r an G'fall'n.“ Huliö – hu – hohu – hohu – ho!

So lebten sie dahin In schönster Einigkeit, In ihrem Freundesbund, Da hat sich nie was g'feit.

Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Auf oamal war es aus; So geht's auf dieser Welt. Auch diese Liab zerriß,

Wia manche – z'weg'n an Geld. Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Zum Bülow is a Freund Ganz hoamli zuawi g'roast,

Der wo ihm sehr gefallt, Der wo sich Dernburg hoaßt. Huliö – hu – hohu – hohu – ho! Da sagt der Pfaff voll Zorn:

„Dös war dös letztemal, Wenn Sie an andern liab'n, Daß i für Eahna zahl'.“ Huliö – hu – hohu – hohu – ho!

Er hat eahm nix mehr g'schenkt, Er halt' sein Beutel zua! Jetzt is die Freundschaft aus. Herr, gib ihr d' ewig Ruah!

Huliö – hu – huhu – huhu – hu!

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Die zerbrochne Liab · Ludwig Thoma · Poetry Cove