Det er fagert i Norig den lange vetter,
daa snjoen gjer alt so reint og kvitt,
det er fagert dei maaneljose næter,
naar alt er so skirt og blidt.
D'ær fagert, naar stjernorna lær og tindrar
heile den klaare stille kveld,
naar rimet som sylv fraa kvistom sinnrar
og vedrljos flimrar som eld.
D'er fagert, naar sol yver fjelli glitrar
og vaaren den kjem i dal, paa fjell,
naar fuglar i lauvet kved og kvitrar
den sæle drøymande kveld.
D'er fagert, naar blomar paa vangen spretter
og sumaren kjem med liv og song, –
dei angande, ljose sumarnæter,
dei gløymer eg ingen gong!
D'er fagert her nord sjølv haustdagsleite
naar lauvet det skin so gult og raudt,
daa glimar det alt i glod, som veit det,
at snart det skal liggja daudt.
Ja, fagert er landet, et gamle Norig,
so vænars stad vel ingen fann,
eg gløymer so tidt all sut og sorrig
ved syn paa mitt eiget land.
Aa elskas, aa beras til heider, æra,
det har vel av sine born fortent, –
kom nordmenn! lat os tilsaman gjera
landet vaart sælt, som det er vænt!