Ottar Birting

Ved Bordet med Sigurd Jorsalafarar sat det so mange Bausar til Karar.

So stod det ein ung, ein tettvaksen ein, heitte Ottar Birting, var Kjertesvein.

Og best som det var, det fall, som det plaga, yver Kong Sigurd ei Vitløyse-Flaga.

Si dyraste Eiga fraa Hylla han tok og kasta i Elden – si gullskrivne Bok.

Og alle dei Stormenn sat kurre kring. Bordet og vaaga kje mæla eit einaste Ordet.

Daa var det, han Ottar sprang burtaat, og vann ta Boki or Logarne, innan ho brann.

Og sidan til Konungen heldt han ei Tala, so Bjølvkjensla vakna og Vitløysa dala.

Og Sigurd han sa honom Æra og Takk og gav honom Sess paa ein Lendermans-Krakk.

Og um no Mor Noreg er fatig og mager, so hev ho daa enno ei Bok, som er fager:

ho hev i si Grunnlog ei Bok, som er full av dyrare Ord, enn var dei av Gull.

Og skulde det henda i Ørska ein Kvelden, at Noreg vil kasta si Grunnlog i Elden,

og Bausingen tegjer, avdi han er klok, lyt Ungdomen berga vaar Norrøna-Bok.