Noreg

Og Noreg vart funne, og Noreg vart bygt. Og Noreg vart samla, og Noreg vart tryggt.

Og Noreg vart svike og Noreg vart strypt. Og Noreg vart rive, og Noreg vart klyppt.

Og Noreg tok Spenne-Ták, kom seg paa Fot. Og Noreg det auka i Evle og Mot.

Dei flidde det Krykkja, dei flidde det Stav. Men Noreg, det vil inkje vita derav.

Paa sjølveigen Grunn og med Fana si rein det fritt orkar standa paa sjølveigne Bein.

Og slik skal det standa, som dugande Kar ‒ sosannt inkje Normenn “slær Krok” fyr sin Far.

Um Noreg paany vert basta i Band, so fell det fyr svikefull Normanna-Hand.

Men stuper det atter vaart Noreg, fyr svik, lyt Svikaren trø yver Normanna-Lik.

Gjev Handi di, Bror min, ‒ me lovar og kved: Skal Noreg gaa under, so vil me gaa med!