Op de wijse: Doet u ooghjens open. GHedenckt alle daghen Dat ghy sterven moet, En wilt sorghe draghen Dat ghy niet misdoet Teghen Godt den Heere, Maer houdt zijn gheboden, wel, Wie niet volght zijn Leere Hy na-maels uyt-roden, sel.
Ist dat ghy u leven Onachtsaem verslijt, En gheen acht wilt gheven Op den schoonen tijt, Die snel wegh gaet vlieghen, En niet weer te halen, is, Ghy sult u bedrieghen, En van den wegh dwaelen, wis.
Eer den doot u schendet, Neemt uwen tijt waer, Ziet dat ghy u wendet Tot Godts Wet eenpaer, Des vyandts quaed' lusten Ghy hier overwinnen, moet, Bewaert wel u Custen, Hy u te verslinnen, spoet.
Rusten t' gheenen tyden Sal u vyandt boos, Volhardigh wilt stryden, Door Godts kracht altoos,
Ghy sult hem verdryven, En kloeck'lijck behouwen, 't velt, So ghy vast gaet blyven By Christum den trouwen, Helt.
Trou sal hy u leyden Op de rechte baen, Wilt van hem niet scheyden, Al comt lyden aen, Wildy 't ruyme erven, Ghy moet het nau eerst door, treen, En des vleysch lust sterven, Volghen so hy gaet voor, heen.
Iaeght met naerstigheden Naer het beste deel, Wilt u tijt besteden In Godts Wet gheheel, Laet die Werelt rasen, En niet tot haer zeden keert, Schuwt alsulcke dwasen, En Godts Wet met reden, leert.
Al des Werelts wesen Is maer ydelheyt, Wt haer komt gheresen Dat van Godt af-leyt, Haet, nyde, en partye Men daer met verlanghen, ziet, Pracht, prael, hovardye, 't Sal den Heer behaeghen, niet.
Comt den Heer te moeten Met gheboghen knien, Valt hem staegh te voete, Tot zijn Throon wilt vlien, Bidt, ghy sult verkrijghen, Klopt, hy sal u open doen, Gaet u tot hem nijghen, En in hem wilt hopen koen.
Oprecht, kuysch van zinnen Vollight zynen raet, En uyt rechter minnen Op zijn weghen gaet, Wilt oock naerstigh trachten Liefde te bewijsen, fijn,
Van haet wilt u wachten, 't Moet u een af-grijsen zijn.
Peynst dat Godt alleene Is d'eeuwighe Heer, Die uyt Liefde reene V verlost heeft weer Van des Duyvles banden, Daer ghy in ghevanghen, waert Door zonden en schanden, Na der ouden Slanghen, aert.
Sonder te verbeyden, Danckbaerheyt bewijst, Wilt zijn eer verbreyden, Hem oock looft en prijst Voor zyne weldaeden Die hy u bewesen heeft, Wt louter ghenaden, Dus in zijnder vreesen leeft.
Dochter, wilt ontfangen Dit Liedtken in danck, Stelt met vlijt u gangen, Dat ghy mooght eer lanck
Met Godts volck verblijden In rechte volkomen vreught, En tot gheenen tijden Voor den doodt meer schroomen meught. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove