Op die wijse: Hoort Vriendekens ghepresen. ALs men des Wereldts wesen Te recht wel over-ziet, Hoe hoogh het werdt ghepresen, So ist ydel en niet, Vol hartseer en verdriet, Want 't is onseecker vreughde Die zy ons hier aen-biet, Dat noch selden gheschiet Of daer ontbreeckt noch iet.
Laestmael liet ick my leyden Na Schalckwijck, om aldaer Ons t'saem wat te vermeyden In t' soetste van het Iaer, Wy meynden alle-gaer Dat ons vreughdigh vermaecken Nu was sonder ghevaer, Maer een onweder swaer Belettet haest daer naer.
Dus werdt vaeck voor-ghenomen Menigh vermaecklijck Spel, Sonder voor yets te schromen, En meynen 't is al wel, So gheeft den tijdt dan snel Dat het vreughdigh voor-nemen Ghemoet eenigh ghequel Waer door al ons voor-stel Verandert heel rebel.
Dit ziet men staegh gheschieden By Koninck, Vorst, en Heer, Ia d'alder-vroomste lieden, Die zijn in grooter eer, Men ziet dat haer begheer Heeft een onseecker eynde, Al doense groote weer, Haer op-set valt ter neer, Dit zy tot onser Leer.
Daer-om laet ons nae-jaghen, En soecken met eendracht Om Godt wel te behaghen, So wert seecker verwacht, Dat wy met 't vroom Gheslacht Tot gheduerighe vreughde Hier na werden ghebracht (door Godts hulpe en kracht) In liefd', vreed', en eendracht.
Storm, Windt, Haghel, noch Reghen Sullen beletters zijn: Dat wy door 's Heeren zeghen In rust en vrede sijn, Met vreught t'allen termijn Lachen in Godts aenschouwen, Voor zijn lieflijck aenschijn Drincken den nieuwen Wijn, Vry van druck, smart, en pijn.
Laet yeghelijck na trachten Het geen hy meest bemint, Maer laet ons daer op achten Elck als ghehoorsaem kint, Dat hy het quaet verwint, En nemen tot een baecken De gantsche Werelt blint, Die op 't Aertsch is ghezint. En nimmer ruste vint.
'S Werelts doen onghestadigh, Schijnt menighe seer soet, Hoe wel het is seer schadigh,
Om na te zijn behoet, Den lust tot 't Aerdtsche goet Maeckt menigh hart af-wendigh En tracht door hooghe moet, Nae 't gheen dat hem on-vroet, Eeuwigh rust derven doet.
Wat is al 's Menschen leven Alhier op dese Wert, Die om 't tydtlijck begeven, Eeuwighe schatten waert, En op haer heene-vaert Kermen, klaghen, en suchten, Met een ghemoedt beswaert, Dat zy hebben vergaert, 't Gheen in haer dan anghst baert.
Laet ons doch onsen Vleysche (Na 's Wereldts lust en raet) Niet gheven zynen eysche, Maer dat wy t'onser baet Houden de rechte maet,
En niet zotlijck beminnen Dat onse Ziele schaet, Maer dat elck daer nae staet Te verkrijghen ghenaet. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove