Op de wijse: O Broeders laet ons met vrolijckheyt. MAch hy te recht niet zijn verblijt Die door 's Heeren ghenaet De zonden is gheworden quijt, En in Godts hulde staet, Beschut, behoedt voor 's duyvels list, Door Christi doodt en lijden, Zijn misdaedt uytghewist.
Als dit de Mensche te recht smaeckt, En dees weldaedt bekent,
Tot den Heere weder ghenaeckt, En 't ghebedt tot hem zent, Bidt ende smeeckt uyt 's harten grondt, Dat hy doch kracht wil gheven Te houden zijn verbondt.
Rust u wel toe met zin en moet Dat ghy dees gaef verkrijght, Bewijst voor den Heer waere boet, V misdaedt niet verswijcht, Want die hem belydt zijn misdaet Met waerachtigh leetwesen, Krijght troost tot zijnder baet.
Ionckheydt slaet doch wel naerstigh acht Wat dat Godts Woordt ons leert, En hout ghestadigh goede wacht Dat ghy daer van niet keert, Want wat de mensche dient [...]seckt
Om Godts Rijck te verwerven Wert daer claerlijck ontdeckt.
Ist dat ghy lust hebt in Godts Rijck, Hier na met voller vreught Met hem te leven eeuwighlijck, So schickt u hier tot deught, V met den boosen niet verselt, Maer soeckt vleys-lust te dooden, Want Godts Rijck leydt ghewelt.
Al die luy, traegh, en slaep'righ zijn, Om doen des Heeren werck, Zijn niet bequaem t' eenigh termijn Tot steenen aen Godts Kerck, Dus doch kloeck, vroom, en naerstigh zijt Om des Heeren gheboden Te doen met alle vlijt.
Neemt op u 't Iock des Heeren goet Van uwer Ionckheydt aen, Den last is licht, en 't Iock is soet Daer Christus in hiet gaen, Hier toe niet traeg noch stribb'lic weest, Maer laet u te recht leyden Door 's Heeren Wet en Gheest.
So en sal u ontbreecken niet Van al dat ghy behoeft, Want zijn hulp en troost hy aenbiet, Als men u hier bedroeft, Wert ghy bespot, ofte versmaet, Stelt op hem u betrouwen Ghy krijght hulp, troost, en raet
Den Daniel hy trou by stondt Al in der Leeuwen kuyl, Behoede hem fris en ghezondt Al van der wreeder muyl,
Susanna (met doodt belaen) Heeft haer tot hem ghekeeret, Hy heeft haer by-ghestaen.
Of men al werdt met groot dangier Beswaert door 's Menschen hant Het zy door water ofte vier, Hy doet trouwe bystant. De Ionghelinghen met haer drien In den brandenden Oven Heeft men t' claer aenghezien.
Comt laet ons treden al te saem Tot dees trouwe Hooft-man, Laten aen-schryven onsen naem, En niet wijcken daer van, Maer volghen hem tot aller tijt, Op dat hy ons behoede, En stercke tot den strijt.
Het is een starck en strijdtbaer Heldt Die niet en loopt noch wijckt, Maer blijft vast staende in het Veldt, En de zijn niet beswijckt, Want helle, duyvel, ende doodt Can men krachtigh verwinnen Door hem, als eyscht den noodt.
'T en sal faljeren nimmermeer So wy al onsen hoop Alleen stellen op desen Heer, En dat wy onsen loop Op zijn voetstappen rechten snel, Of hy sal ons gheleyden In 't eeuwigh vreughden-spel.
Eeuwigh so langhe dueren sal, En groot is het verscheel, Of men hier nae-maels comt tot val Of krijght het beste deel, Dus laet ons trachten na die stat
Wiens straten zijn heel gouden, 't Welck is des Hemels schat.
Roept, bidt, en smeeckt om zijn bystant, Dat ghy door hem verkrijght Hier na-maels het beloofde lant, Hart, zin, en ooren nijght Om te volbrenghen zijn ghebodt, Ghy sult door hem verkrijghen Hier na het beste lot. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove