Op de wijse: Tobias om sterven gheneghen. CLaerlijck soo vindt men dat beschreven, Dat den wech die lydt tot leven Moet staegh, en graegh Werden betreden Van Christen leden.
Loopen moet elck dees wegh met lusten, En hem met ware boet toe rusten Om wel, en snel 't Quaet uyt te rooden, En 't vleys te dooden.
Als men hem dus wel gaet bereyden, Soo heeft men dan noch te verbeyden Dat Godt, ons tot Godtlijcke saecken Bequaem wil maecken.
Een nieuwen Mensch uyt God ghebooren Moet elck een worden van te vooren, Daer by, hem bly, Naer Schrifts betuyghen, Na Godts wil buyghen.
Sober, rechtvaerdigh, t'allen daghen Moet elck hem hier soecken te draghen, Om slecht, en recht, Na Schriftuers ramen Te ghehoorsamen.
Het Iock des Heeren aenvaert spoedigh, En buyght u daer onder ootmoedigh, Vergaert, en paert V met den vromen Sonder te schromen.
Eenvoudigh wilt u zondigh slaven Door 't doopsel in den doodt begraven, Van dien, door wien Wy van misdaeden Werden ontlaeden.
Noodigh ist, dat wy wel betrachten Van waer dat wy ons hulp verwachten, Want dan, so kan Elck hem recht keeren Troost te begheeren.
Daer is by niemandt troost te vinden, Dan by Christus die ons beminden, Doen wy, party, En vyandt waren, Na Schrifts verklaren.
Recht ist dat wy ons tot hem wenden, En bidden dat hy van ellenden Ons vrijt, en quijt Van onse zonden, Door zyne wonden.
Ist dat wy hem aldus ghenaecken, Wt liefd' sal hy ons saligh maecken, Zijn doot, uyt noot, Sal ons bevryen Van 't eeuwigh lyen.
Conden wy dit ter harten vaten,
En ons gheheel op hem verlaten, Godts gheest, soud' meest Ons dan regheeren, En Godts vrees leeren.
Kleyn is ons kracht, swack ons vermoghen, Dus moet hem elck houde gheboghen, Met lust, in rust, In s' Heeren Tempel, Als goedt Exempel.
Zonder eenighzins te verheffen Of 't soud' de Zielen schaed'lijck treffen, Hoogh-moet, dat doet Den Heer mis-haghen, En baert wee-klaghen.
Och! laet ons doch voor all' dinghen Des Heeren wil trouw'lijck volbringhen Om drae, hier nae
Te moghen hooren: Comt uytverkooren.
O Godt! wy bidden met verlanghen, Wilt onse smeecken doch ontfanghen, Gheeft raet, en laet Ons na ons sterven Dijn Heyl verwerven.
Neemt in danck dat u wert geschoncken, Of het u hart so moght ontfoncken, Dat ghy 't, met vlyt Staegh mooght bewaren, Tot Ziels wel-varen. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove