Op die wijse: Ick roep uyt luyder keelen. SOud' mijn druck niet omvangen, Soo langh ick met dit quaedt vleys ben behangen, In droefheydt, en verdriet, Magh ick gheen troost erlanghen So is mijn vreughde niet.
Ick bid u Heer der Heeren: Wilt my doch mijn quaet vleysch bedwinghen leeren,
Door u Heylighen Gheest, Laet die in my regheeren, Het minst, en oock het meest.
Mijn hoop, en mijn vertrouwen Is: dat ghy mijn Heer niet sult onthouwen Dijn troost, en dijn ghenae, Maer met wijsheyt bedouwen, Daer door ick seecker gae.
Och of ick wijsheyt vonde, Die daer doch moght ghenesen mijne wonde, Door duyvels list ontfaen, Op dat ick als ghezonde Moght treen de rechte baen.
Niemandt kan mijn ghenesen, Dan Christus mynen Medecijn in desen, Hy is den trouwen Heldt, Die mijn in angst en vresen Kan doen behouwen 't velt.
Ick wil mijn tot hem keeren, Op dat hy my verhoor nae mijn begheeren, En aen-ziet mijn ellendt, Oock mijn hart wil verneeren, En mijn gheest omme-wendt.
Ach Godt vol van ghenade, Ick roep tot u altijt vroegh ende spade, Verhoort doch mijn ghebet, Leydt my op dyne paden, En leert my dyne Wet.
Niet is mijn ziel meer teghen, Dan dat men nu ziet soo veele byweghen, Die daer roemen seer stout: Dat elck door uwen zeghen 't Recht heeft, en onderhout.
Soud' mijn hart niet verflouwen Als ick dit droef Spectakel moet aenschouwen:
Dat elck ander veracht, 't Is sulck een swaer benouwen, Dat men schier heel versmacht.
O Heere hoogh verheven, Wilt doch wijsheyt, verstandt, en kennis gheven, Na uwen wil, en woort, Op dat wy al ons leven Wandelen soo 't behoort.
Opent hart, zin, en ooren, Dat wy dijn heylsaem leere moghen hooren, Wilt alle valschen schijn in ons harte versmooren. Wijst mijn de weghen dijn.
Na dijn goedtheydt weldadigh, Reyckt my de hant hier toe o Heer ghenadigh, Op dat ick schuw' met lust Die mijn Ziele zijn schadigh, Haer vyer doch in mijn blust.
Fonteyn des levens krachtigh, Stort in mijn uwen geest o Heer almachtigh, Dijn trooster tot mijn zent, Die in mijn werckt waerachtigh Een oprecht fondament.
Op dat ick my magh wenden, Daer uwen geest den trooster my sal zenden, In een groene weydt, En mijn daghen magh enden Daer men dijn lof verbreyt.
Roept mijn door dijne knapen, Daer ick van dyne geestes vrucht magh rapen, En so werden ghevoedt, Met u ghetrouwe Schapen In dyne weyden goedt.
Tot u Heer is mijn beden, Dat ghy met my doch niet in't recht wilt treden Na mijn groote misdaed,
Maer door barmhartigheden Scheldt my quijt uyt ghenaed'.
Verhoort mijn Heere goedigh, Dat bidd' ick u van harten seer ootmoedigh, Door dynen lieven Zoon, Die door zijn straemen bloedigh Ons heeft ghewasschen schoon.
Iont mijn dat ick mach erven Dijn eeuwigh Rijck, en hier nae vreught verwerven, Met dyn Schaepkens al, Die ghy door doodt en sterven Behoedet hebt voor val.
Na sulcks Heer mijn Ziel lustet, Maeckt datse doch in dyne handen rustet, Tot dynen grooten dagh, Des vyants kracht uytblusschet, Dat ick dijn vreught zien mach. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove