Op die wijse: In bitterheydt der Zielen, klaegh ick, &c. TWiskers die zijt herbooren Wt Water ende Gheest, Laet 't gheloof niet versmooren, Maer Godt van harten vreest, Ick wensch u minst en meest, Dat ghy u Ziel gheneest, Ende als uyt-verkooren Mooght gaen in 's Hemels-Feest.
Het suyver Woort des Heeren Moet u zijn voor-gheleyt, Daer door ghy recht mooght leeren Wat de Wet Godts u seyt, Den rechten wegh bereyt, Om krijghen 't Bruylofs-kleyt, Den grooten Godt ter eeren, En u ter saligheyt.
Och konden wy onthouden Wat ons den Heer ghebiet, En dat wy vast betrouwden Op hem, en anders niet, Ons waer groot goet gheschiet, So met pijn en verdriet Ons quaedt leven berouden, En elck het selfde liet.
Godt is mildt en weldadigh, En oock vriend'lijck daer by, Barmhartigh en ghenadigh, Goedigh sonder party, Schort het niet aen ons zy,
Veel goets verkrijghen wy, Gheen dinck mach ons sijn schadigh, Dus elck hem daer na vly.
Men kan Godt niet bedriegen Met valschen dienst of schijn, Eyghen vernugt kan lieghen, En te schijn-heyligh zijn, Maer d'onghevalschte Wijn Matigh ghedroncken zijn, Doet seeckerlijck ontvlieghen Des eeuwighe vyers pijn.
Ons leven hoort te wesen Des even-naestens licht, Voor schaed' noch smaetheyt vresen, Maer vry in elcks ghezicht Aen Godts Woort houden dicht, Dat het een ander sticht, En daer door wert ghepresen Goods naem groot van gewicht.
Aerdtsche Leden te dooden Betaemt ons t' aller tijt, Des vleys-lust uyt te rooden, En gantsch te maken quijt, Het Hemelsche met vlijt Soecken sonder respijt, Dat wy met de ghenooden Moghen in-gaen subijt.
Die den wegh heeft verkooren Nae die Hemelsche stadt, Van boven is herbooren Door 't eeuwigh Waterbadt, Magh niet weer moed' en mat Keeren na 't oude padt, Of 't arbeydt is verlooren, Met d' alder-rijckste schat.
Staedigh moet men voort treden, Sonder te rugghe zien, So sal de Heer des vreden Lieflijck de handt weer bien, Het Vleysch-lust moet men vlien,
Gheen boosheyt meer gheschien, Als men hier voor-maels deden, Maer al onkruydt uyt-wien.
Niemandt magh hem betrouwen Op eyghen werck of kracht, Want hy komt int benouwen Die hem self hier yet acht, Also des Menschen macht, En al daer hy na tracht Voor onnut wert ghehouden, So Godt niet in hem wracht.
Elck moet hem self verneeren, En achten bros en teer, 't Oogh tot hem selven keeren, Tot ander nimmermeer, Of men heeft 's vleysch begheer Gantsch niet ghetreden neer, Want 't baet gheen ander smeeren, Als men self is vol zeer.
Onses Naesten ghebreecken Niemandt te maken kondt Eer men hem self aenspreecke Wt een oprechten grondt, Met ongheveynsden mondt, Na Gods eeuwigh verbondt, Sulcks is der Liefden-teecken, Dus volght dat t'aller stondt.
Liefde moet men betoonen Mat stadelijck vermaen, Niemants misdaedt verschoonen Maer trouwelijcken raen, Van het quaet af te staen, En niet te haestigh slaen, Want Godt sal weeder loonen, So ghy hier hebt ghedaen.
Den Heer moet zijn ghebeden Van harten vroegh en spae, Dat hy die swacke Leden, Wil stercken uyt ghenae, En so hy ons al slae, Dat hy wil salven drae,
Werden wy hier bestreden, Dat hy ons wil slaen gae.
Barmhertigh en lanckmoedigh Is ons Prins voor-ghetreen, Wilt also volghen spoedigh, Of u naeckt groot gheween, Want barmhertigheyt gheen Sal verkrijghen niet een Van onsen Prince goedigh, Die ander sulck niet dee'n.
A Dieu, wilt doch ontfanghen Dit simpel Liet in danck, Van die seer is behanghen Met vleysch, boos, teer, en kranck Bidt dat hem Godt eer lanck Maeckt tot een vruchtbaer ranck, Die aen den stock blijf hangen Wt Liefde sonder dwanck. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove