Op de wijse: Ick seg a Dieu, vleysch, bloet, wy moeten scheyden. ICk heb ghedocht Op 't gheen ghy ginckt versoecken, 't Most zijn volbrocht, Dus gae ick mijn verkloecken, Om te volbrenghen u begheert, Al zijt ghy self wel gheleert, O doch verneert, tot 't gheen vermeert. 't Gheloof in allen hoecken.
Al uwen zin Wilt tot die Wet Godts keeren En u daer in
Ghestadelijck useeren, Op dat ghy zijn wil wel verklaert, En u beroeping wel bewaert, Veel vruchten baert, goedigh van aert, Die Godt van harten eeren.
Na 't beste deel Wilt doch van harten spooren, Soeckt in 't gheheel Slecht en recht te gaen vooren, Straft, dreyght, vermaent, met goet opset, Laet u gheen dinck hier doen belet, Perfect en net, houdt Schrift en Wet, Laet u 't quaet niet bekooren.
Pooght metter daet Godts wijsheyt te verkrijghen, Vroegh ende laet En wilt Gods Wet niet swijgen, Godts Woordt voor al te rechte snijt,
Bewijst ghy trou arbeyder zijt 't Gheloof belijdt, tot aller tijdt Voor Godt u hart wilt neyghen.
In al u werck Houdt Godts ghebodt voor ooghen, Wilt in Gods Kerck Altijt na vrede pooghen, De Liefde zy in u ghegrondt, Hout vast aen Godts eeuwigh verbondt, Met hart en moedt tot aller stondt, Vreest Godt na u vermoghen.
Eenvoudigh slecht Wilt Godes Woordt verklaeren, Welck u te recht Godts gheest sal openbaeren, Wijckt ter recht noch ter slincker baen,
Maer wilt vry-moedigh recht voort-gaen, Weest niet belaen, en blijft vast staen, De Heer sal u bewaeren.
Treurt, schrickt, noch beeft Voor des Werelts vyanden, Die eeuwigh leeft Sal haest maecken tot schanden Al haer aenslaghen, en haer doen, Wilt trou des Heeren schapen voen Met u sermoen, wilt haer behoen Voor al der Leeuwen tanden.
Een doopsel reyn Stelt voor uyt de Schrifture, Niet in 't ghemeyn, Maer die net zijn en pure, En die daer doen oprechte boet, Gebroken van hart, zin, en moet Al 's Wereldts goet, slaen onder voet, Ghetroost in soet en sure.
Reyn onbevleckt Het Avondtmael wilt leeren, So die Schrift spreckt: Al nae dat Woort des Heeren, Met Broodt en Wijn tot een ghedacht, Hoe Christus was bespot, veracht, Ter doodt ghebracht, gheheel onsacht, Om schult van ons te weeren.
So die Schrift zeyt: Wast der Heylighen voeten, En zijt bereyt Een kus des vrees in 't groeten Te doen aen die u Broeders zijn Leeft so int huys des Heeren fijn Met heyligh schijn, u sal gheen pijn, Noch smert hier na ontmoeten.
Om Godts bevel In den ban te ghebruycken, Perfect en wel
Wilt Schrifts verstandt eerst pluycken, Hout stadigh met vermanen an, Laet vleysch noch bloedt zijn u raeds-man, Wilt quaet niet van, ghebruyckte dan, Maer laet partye duycken.
Onthout, en schuw't Al sulcke quaed' zondaeren, 't Leven vernuwt Mach met geen boosheyt paeren, Houdt maet, soo mooght ghy zijn verblijt, Want Godt sal weder t' zijnder tijt, Na elcks belijt, rechten subijt, En niemandts zonde sparen.
Neemt doch in danck, Dat ick u hier doe schencken, En wilt eer lanck Mijn weer int best ghedencken,
Verquickt met u gaeven mijn gheest, So ghy in die Schriftuere leest, Zijt niet bedeest, voor niemandt weest, Gheen quaet en sal u krencken. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove