Op de wijse: Van een Oosterschen Psalm: Nu lovet myn Ziele den Heeren. T Christen leven op Aerden Is niet dan een daegh'lijckschen strijt, Niet met Wapens, of Swaerden, Maer door de kracht Godes altijt Hem vromelijck te weeren Met 't Swaert des geests, Gods Woort, Die vyanden te keeren, Stantvastigh soo 't behoort, Die haer soecken t'onteeren, En staegh komen aen boort,
Om haer Ziel te verneeren, Dat's eeuwigh blijft versmoort.
Dees vyanden zijn veele Die elck dient te kennen perfeckt, Al kentmense ten deele, Veel blyvender te met bedeckt, Door 's duyvles schoon voorstellen, En op-ghepronckten schijn Acht men 't al goed' ghesellen, Hoe wel 't vyanden zijn, Die wy als vrunden groeten, Haer latende ghewelt, Om in ons lust te boeten, En met ons zijn verselt.
Gierigheydt men nu noemet Naerstigheydt, met bedeckten gront, Matigheydt men haer roemt, En suynigheydt, met valschen mondt, Op datse vriendt mach blyven,
En houden d'hooghsten graet, Wie soud' sulck een verdryven, Die elck maeckt hoogh van staet, Dus wert zy hoogh verheven, Begheert en drijft 't ghemoet, Heeft 't ghewelt van onse leven, Dat al om 't Aerdtsche goet.
Hovaerdy moet nu heten Puntigh en reyn aen elcken kant, Zy is nu hoogh ghezeten, En heerschet vast door 't gantsche Lant, Die dees soeckt te verjagen Acht men nu dwaes en zot, Niemandt machse verdraghen, Men drijft met haer den spot, Waer door elck haer vast eeret, En dient weynigh of veel, En so zotheyt af-keeret, So sy meynen ten deel.
Eyghen gherechtigheden Dat heet men nu Godt vruchtigheyt
Sonder schijn, blijck, of reden, Wil elck ghevollight zijn planteyt, Want fabelen, en dromen Moet zijn waerheyt, en schrift, Die uyt 't vernuft voort-komen, Als der Zielen vergift, Och! of men des recht kende, En den oorspronck verstondt, En gantsch'lijck daer van wende, Volghende Godts verbondt.
Het en is niet gheleghen In uyt-wendigh schijn, of ghebaer, Maer men moet eerst te deghen Van harten suyver zijn voorwaer, En Godts ware gheboden Moet men volgen alleen, Menschen voorstel uyt-roden, Ende gheensins na treen, Al doet men 't heyligh schijne
Als Godts beveelen goet, Sy moeten al verdwijnen, Die tot Godts woorden doet.
Vervloeckt so sal hy wesen Die daer ander gheboden leert Als men in Godts Woort lesen, En tot ydele dingen keert, Dus wilt u naerstigh wachten Van al dat Godt mishaeght, Menschen doen wilt verachten, En na Godts wil u draeght, Al schijntet voor u ooghen Schriftmatigh ende slecht, De Schrift moet het eerst tooghen, Of 't is valsch en onrecht.
Dus laet u niet bedrieghen Door eenigh huychel schijn, [...] vernuft kan lieghen, [...] Schijn-heyligh zijn, [...] U vast betrouwen [...] Godt en zijn ghebodt,
't En sal u niet berouwen, Want die krijght 't beste lot Die haer daer op verlaten, Ende na-volghen reyn, Achten gheen Menschen praten, Maer Godes Woort alleyn. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove