Op die wijse: Ghy Meemlijckers met Namen. IN Godes Woort wy lesen Veel troost-spreucken goet, Voor die den Heere vresen In recht waer' ootmoet, En die doen waere boet Van haer zondighe leven, Dat zy hier oyt bedreven En hem vallen te voet.
Al die hier 't quaet verlaten, Na 's Heeren wil en raet, Moeten 't goedt weer aenvaten, Met een vrolijck ghelaet,
Want Godes vrucht bestaet In 't quaet gantsch te verdryven, En staegh by 't goedt te blyven, So vindt men Godts ghenaet.
Noch moet elck na vermoghen In waer ghehoorsaemheyt, Godts-dienstigheyt betoghen De hooghste Majesteyt, En wat zijn Woort ons seyt Niet laten achter weghen, Maer niet naerstigheyt pleghen, Daer ons zijn Wet toe leyt.
Met vreught hebt ghy begonnen, So ick vertrou en hoop, Was nu 't quadtste verwonnen, En dat ghy door den doop, Al u zondighen loop, Ende het Aerdtsche slaven Met Christo had begraven, 't Was een ghewenschten hoop.
Al u zondigh bedrijven, En des vleys-lusten snoot, Dienen voortaen te blyven Begraven in den doot Van Christi Liefde groot, Ende mede door desen Weder te zijn verresen In een nieu leven bloot.
Eerst treckt men uyt met lusten Den ouden Adam quaet, Op dat daer weer magh rusten Den nieuwen t'onser baet, Die met Heerlijcke daet Van boven is ghebooren In heyligheyt als vooren Wt het Goddelijck zaet.
Recht hebt ghy u te proeven Hoe ghy 't int harte vint, Want dat sal staegh behoeven, So ghy u heyl bemint,
Want die recht is Godts kint, Moet in't gheloove bloeyen, Ende in deughde groeyen, Op dat hy 't quaedt verwint.
Te recht mooght ghy verblyden, Vint ghy u dus ghestelt, Ghy moet dan voort vroom stryden, Om te behouden 't velt, Want 't Rijck Godts lydt ghewelt, Dus wilt doch vroom voorttreden, En met vierigh ghebeden God u swackheyt vermelt.
Zo hebt ghy te verwachten Zijn hulp en troost altijt, Dus wilt naerstelijck trachten, Dat ghy met gantscher vlijt, De zonden stadigh mijt, So magh in u logeeren
Godts gheest om te regheeren, So ghy 't meest noodigh zijt.
Och of door 's Gheests verstercken Ons leven dagh en nacht In deughdelijcke wercken Steagh werden door-ghebracht, En dat men door dees kracht, Godt boven al moght minnen, Met hart, ghemoedt, en zinnen, Hier dient recht na ghetracht.
O Heer zendt doch van boven Laet ons niet zijn verschoven, Maer volbrenght ons begheert, Want met een hart verneert Roepen wy met verlanghen, Wilt ons ghebet ontfanghen, En ons dijn troost vereert.
Noch is o Heer ons beden Al uyt ons harten grondt, Neemt ons, dijn swacke leden
In dijn troost'lijck verbondt. En maeckt ons Ziel ghesondt, Door Christus doodt en sterven Laet ons door hem verwerven Dijn heyl tot aller stondt. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove