Op de wijse: Van 't Schipken Peteri. GElijc een Lely smet en bloeyt seer schoone Onder de doornen fel, Soo moet oock staen voor alleman ten toone Al die Godt vreesen wel, Want lyden noch ghequel En magh haer dan af-wijcken Van den rechten Heyr-baen, Maer moeten 't hooft na strijcken En soecken te ghelijcken Die haer is voor-ghegaen.
Reyn onbevlecht moeten zy hier na treden Christus haer hooft-man fijn, Die voor haer al so veele heeft geleden In spot, smaet, druck, en pijn, Om als goedt Medecijn Van den doodt te bevrijden, Die door des duyvels nijdt Ghebracht waren in lyden, En niet mochten verblyden Sonder hem t'gheener tijdt.
Ist dan niet recht dat wy hier wel op mercken, Met hart, zin, en ghemoet, En hem na treen in woorden ende wercken, En oock met ware boet, Om te werden behoet Van het eeuwigh verdoemen, Daer men staegh huylt en schreyt Met een ghestadigh schroemen,
Dat elck sal over-komen Voor onghehoorsaemheyt.
Ernstigh dient ons dit ter harten te vaten, Ende uyt 's harten grondt Alle boosheyt, ende vleysch-lusten verlaten, En oock tot aller stondt Vast houden zijn verbondt Dat hy ons heeft ghegheven, Om te volghen oprecht So lang als wy hier leven, Met vreesen ende beven, Als een ghetrouwe knecht.
'T en sal ons nu noch nimmermeer berouwen: Dat wy met alle vlyt Zijn ghebodt en beveelen onderhouwen, Want wie hem hier belyt, Sal hy sonder respyt Hier na weder ghedencken,
En behoeden voor val, Dat haer niemandt sal krencken, Maer uyt ghenaed' troost schencken, Daer 't eeuwigh duren sal.
In Godes Vrees behoort ons al te same Te wandelen perfeckt, Die ons alhier noemen na Christus name, Als door hem op-geweckt, Want 't waer heel oncorreckt Alhier Christen te heeten, En 't gheen dat hy ghebiet Als niet gheboon vergeten, En onsen tijdt versleten Met t' gheen een aer ons hiet.
Als wy met vlyt zijn gheboden betrachten Met trou, kuyscheydt, en deught, Hebben wy niet voor ons selfs te verwachten
Een ghestadighe vreught, En volkomen gheneught, Soud' men niet bewaren So veel als men vermagh, Dat zijn Woort gaet verklaren, Door des Schrifts openbaren, Tot onsen laetste dagh.
Comt doch altsaem met open hart en ooren, Om zijn gheboden claer Met bereyde gemoeden aen te hooren, Ende te volghen naer, Oft al druck, oft ghevaer V daer door moght ontmoeten, En u vleysch doen verdriet, Ghy moeter teghen wroeten, Ende 's vleysch-lust niet boeten, Of u hooren is niet.
Ons hooren moet claerlijc worden bewesen, Door 't ghehoorsamen goet, En soo met Christus te recht zijn verresen
In een nieu leven soet Door 't storten van zijn bloet, Want wie zijn oude weghen Niet begheeft en verlaet, En is noch niet gheneghen Godt te vreesen te deghen, Daerom van't oud' af-staet.
Proeft, smaeckt, en soeckt het gheen dat is hier boven, Met hart, ghemoedt, en zin Op dat wy hier naer niet blyven verschoven, Maer tot ons ziels ghewin, Met vreught meed' treden in, Tot in des Hemels Throone, Daer wy de saligheyt Moghen krijghen te loone, En ontfanghen de Kroone, Die Godts volck is bereyt.
Soude men dan niet ghetrouwelijck arbeyden, Om dees kost'lijcke schat,
Met voller hoop hier nae-maels te verblyden, En worden moet' noch mat, Al is den wegh seer glat, En dat seer menighvuldigh Vleysch en Werelt ons quelt, Wy moeten seer verduldich (Als een Christen is schuldigh) Door-dringhen met ghewelt. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove