Op die wijse: Laest-mael ontrent den avont. SEer swaerlijck was mijn ghemoet beladen Als ick te recht wel overdacht: Hoe wy vervreemt sijn van 's Heeren paden, Door den val die Adam ons wracht, Heel in doodts banden, Ghebracht tot schanden Van een Godts Kindt, Met al de Werelt blindt Tot Godts vyanden.
Maer doen ick weder ginck over-dencken Op Gods ghenadighe verbondt, Geen druck en moghte mijn herte krencken, Vol vreughde werd 'ick we'er terstondt, Want uyt ghenaden Zijn dees misdaden, Door Iesu Christ Gheheelijck uyt-ghewist, En vry ontladen.
Hoe soude dit mijn hart niet vermaecken, Grooter ghenad' is noyt gheschiet, Wy zijn verlost uyt der Hellen kaecken, Door zijn onschuldigh Kindt verdriet, Zijn bitter lyden, En doodtlijck strijden,
Aen 't Cruys ghestreen, Dat heeft ghedaen alleen Dat wy verblyden.
Onmoogh'lijck ist dat men can vol-prijsen Den Heer der Heeren, die 't ons schenckt, Hoe magh men hem eer ghenoegh bewijsen, Die soo ghenaed'lijck ons ghedenckt, Hy heeft verbonden Ons diepe wonden, Als Meester goet, Door zijn vergoten bloet, Eer wy hem vonden.
Dewijl wy dan hebben verkreghen Quijt-scheldinghe van ons misdaet, So moeten wy voortaen zijn gheneghen
Gheheel te volghen zynen raet, En op hem bouwen, Met vast betrouen, Ofte men sal Weder comen tot val, En in benouwen.
Volcomen Liefde heeft hy bewesen, En hy wilt weder zijn bemint, Dus moet men hem niet alleene vresen, Maer tot zijn Liefd' oock zijn gezint, Want hy verclaerden: Dat niet op Aerden Tot gheen termijn En mach ghehouden zijn In meerder waerden.
Willen wy dan te rechte ghenieten, Het gheen hy ons nu presenteert,
So en moet het ons oock niet verdrieten, Als wy, als hy, werden verneert, Wy zijn niet meere Als onsen Heere, En 't sal zijn baet, Als wy werden versmaet, Om zijn 's Naems Eere.
Wy moeten hier nu geheel verlaten Al wat het vleysch mint, of behaeght, Wat Godt den Heer haet, moet men oock haten, En doen zijn wil vry onversaeght, Ende ons leven Gantsch'lijck begheven, Om ghehoorsaem Te zijn des Heeren Naem, Met vrees en beven.
Soo wy alhier nae zijn ghebieden Ons werck en gangh schicken altijt, En 't gheen hy verbiet ghestadigh vlieden, Houden zijn verbodt met vlijt, Men sal verwerven, Na onse sterven Des Levens Croon, Door zijn verdienst te loon, In 's Hemels erven.
Daer sal men dan met volcomen vreughde In Godts aenschouwen eeuwiglijck, Altijd ghenieten de Hemels gheneughde, In het beloofde Hemelrijck.
Dus met verlanghen Laet ons aen-hanghen Zijn wil en Wet, Op dat wy onbesmet Dat Rijck ontfangen. 't Mist wel meer.
Cookies on Poetry Cove