Spreeckende schildery

De oprechte hebben u lieff.

D' Oprechte zijn de geen, die, sonder schijn off reden, Cant. vers. 3. Levitie. 18. 18. 1. Cor. 5 (Off Maegden meer genoemt,) zijn ware Christi Leden; Maer niet den lichten Rey, die malle Nucken heeft, En, snoder als 't Gediert, in vuyle Bloet-schand' leeft; Die swellen van de Nijdt, en schijnen te versincken, Wanneer een vroom Gemoet, laet Leer en Wijsheyt blinken:

Die sullen, wijdt verdwaelt, en scheel, te kijcken staen, Wanneer der Helden Heldt wijst sulcke wech te gaen: d' Oprechte dan, waerom geleecken by de Maegden? Om dat sy buyten spoor, haer reynicheyt noyt waegden, Om dat, gelijck een Maegd', een reyn een suyver Hert, Draegt sorge voor haer Eer, en noyt ver-ijdelt wert: Soo isse't oock gestelt met die van Godt gewitten, Die, om ons Heylandts Dis, als lieve Kinders, sitten, Iohan. 1. 47. Oprecht en onbevleckt, waer in geen Valscheyt woont; Die soeckt eens anders Roem, en niet sijn selven croont; Die noyt, door snode list, soeckt ongemeene Wegen; Die noyt de Straten schout, en soeckt de buyten-Stegen; Die noyt sijn Tong' en Mont tot vreemde Praetjes went, En so, uyt haet en nijdt, sijn even-naesten schendt: Mat. 6. vers 24. Luc. 16. vers. 13. Mat 23. 2. Cor. c. 6. v. 14. Deut. c. 7. v. 2. Off yemandt vyerich schijnt, in Godes Huys geseten, Tot an de Predick-stoel, bedroeft en vry bekreten, Off climter boven op, en raest, en kijft, en vecht, Op't Volckjen sonder gront, dat niet als grouwels vlecht, En even, in der ijl, op on-geschoeyde Sloff'ren, Vergeet dien goeden Godt een danckbaer hert te off'ren; En vliegt als na sijn Huys, en daet'lijck an den Dis, Cor 5. 8. Daer, voor een grage Maeg', so wat verscheyden is; En weder op de Straet, in't midden van de Choren, Werelts Vrinden Die galpen om wat nieuws, en 't nieuw noch 't oude horen, Maer snorcken dat het stuyft, en kaetsen met den Bal, Die noyt en is geweest, noch nimmer wesen sal, Off halen, over hoop, verscheyden Beuselingen. En liegen, onder een, niet anders oft-se singen, Van hier een vreemd' Courant, van daer wat anders weer; Van vry een Predick' min, van flucx een praetje meer; 1. Tim. c. 2. v. 1. 2. 3. Dan op sijn Ov'richeyt, hoe trou die mogen wesen; Dan op de Dienaers selfs, uyt Godes Throon geresen;

1. Sam. c. 8. 7. Luc. 10. vers. 16. En dan, op die de Hoyck niet wappert na de windt, Die meer vermaeck in Godts als 'sWerelts wegen vindt; En onder-wijl', de Fock wat hoger op-getrocken; Ephes. 5. v. 6. Die segg' ick zijn maer schijn, en Duyvels Swavel-stocken; Dees hebben wel, van veer, den clanck by wijl' gehoort, Maer d' Ooren tot het Hert en zijn noyt door-geboort; Onherborene Rom. 9. vers 18. Iude. 4. en 6. Iohan. 2. 19. Matthei 13. 11. Iesai. c. 3. v. 1. Ephes. 2. 12. Sy zijn, van eeuwicheyt, geen uyt-vercooren Vaten, Maer Kinderen des Toorns, en in den Vloeck gelaten; Hen wordt een volle Maet der dwaling' op-gedaen; Sy kennen Godes Stemm' noch tale niet verstaen; Het Heylich Coningrijck, dat blijft voor haer verborgen; Sy leven buyten Hoop, sy sweven sonder sorgen; Sy steecken in de Zond'; sy blijven in't verdriet; Sy hebben Godes Troost, noch Christi kennis niet: 'tIs on-herbooren Volck, en van de eygen Vrinden, Die noyt een ander voys, als't Werelts Liedts beminden: Draegt ghy oprechte Liefd', en zijt ghy Christi Bruydt, prov. 6. vers. 17. Soo roept, oock waer ghy zijt, aldus ten vollen uyt; Wech Werelt, met u schijn, wech Ydelheydt der dingen; Wech Ogen, trots en groots, wech Tongen, die niet bringen Als valscheyt op de been; wech Handen, die verslaen Het reyn onschuldich Bloet; wech Herten, die daer gaen Met boosheyt om end' om; wech Voeten, die daer stappen Om ijder schaed' te doen; wech Monden, die daer clappen, Niet als de waerheyt klinkt, maer soo't een diefsche spruyt Tot voordeel strecken can, en suygt'er winning uyt; Wech, die aen Splinters kerft der rust en vrede Rechten, En Broeders, in de vuyst geeft Degens, om te vechten, Geeft Wapens tot den Twist, en Schilden voor den klem; Dees ses die haet den Heer, en't sevend' grouwelt Hem: Doch, geensins, dat ick wil, oprechte Christen-Erven! Dat ghy sult, door het woest, en in de Bosschen swerven,

Dat ghy, als Heremijt, een wonder sout bestaen, En willen uyt dit Rond', off in een Clooster gaen; Off, aff-gesondert, soudt als van de Werelt blijven, Off, daer met, geen bedrijff off handel, mogen drijven; Neen, dat's mijn meening niet; maer dat ghy, onder een, Niet, met, de Ydelheyt, sout voegen u gemeen. Een seecker oprecht Vriendt, een Schender van de quade, Heeft dickwils my vertelt, om dat ick't noyt versmade, Hoe in mijn Vaders Stadt, te sijner tijden, straeld' Den glants van Bogerman, en heefter by verhaeld, Hoe seer dat hy sijn cop, hoe vlijtich, hadd' gebroken, Dat hy geen Munt en kend, waer van de Schoorsteens roken, Dat hy geen Schelling, Oort, Rijcx-daler, Ducaton, Noch Gout, noch ander Munt, noch niet met allen con. Een ander, heeft my, corts, voor waerheyt op-gedragen, Dat, als Gomarus was een straetjen om-geslagen, Meer dan ghewoone pas, so stond' hy als vercocht, So was hy gantsch verdwaelt, en worde thuys gebrocht. En, om niet wijdt te gaen, siet, Vrienden, eens te degen, Is hier oock geen Gesant, geen Bood', van Christi wegen, Die, als hy op de straet sijn beenen maer vertredt, Een ijder wordt ontwaeckt, en uyt sijn Stoel geset, En vraegt, met aller vlijt, wie datter cranck mach wesen? Off, waer een nieuw krackeel, off twist is op-geresen? Die desen wil ten troost, off met sijn Hemelsch Sweert De Kibbelaers verslaen: de Twisters Vrede leert, Wel, die men dus bevint, en nimmer hoeft te soecken, Als vast en straff geboeyt, geketent an de Boecken, Daer aff beken ick wel, d'on-kenbaerheyt van't Gelt, Off hoe de straten gaen, off waer men Schijven telt, Off hoe men recht een pleyt, off wat manier van sparen, Het meeste binnen brengt, om lustich aff te varen:

Doch, off-s' in desen zijn, dus boven Regel, plots, Sy zijn, des niet te min; oprechte Posten Godts; Is't anders? leert my recht; sy, die op Mammon vloecken, En selver onder d' Ared', en hem daer boven soecken, Off kijven op het Volck, dat geern wat nieuwtjes praet, En leyden selfs den Rey, soo lang' de Sonne gaet; Off schelden op de Mood' en't nieuw fatsoen van Cleeren, En gaen in Toers, Fluweel, als Edel-luy en Heeren; Off, die daer, met de Mondt, bedienen Godes Schaer, En slicken, met het Hert, de Brocken van't Altaer; Matthei 2. v. 4. Doen dees niet even soo, als oyt de Priesters Monden, Wanneer een lichte Star in't Oosten was gevonden? En preeckten 'tVolck, by nae, gantsch uyt Ierusalem, Ten dienst van Godes Soon, in't Heylich Bethlehem, En bleven selver 'thuys: off als de Bouwers deden, Die Nôe een sterck Casteel, een Arck, te samen smeden, En storten altemael, in't ongegronde Diep, Dat, om ons Zonden wil, de Werelt over liep: Gen. 13. Off soo als Bilha deed, en Silpha, beyde Slaven, Die Iacob, in sijn tijdt wel vrye Kinders gaven, Naer dienstbaer bleven selfs. Hem, die alleen zy Eer, Beware ons, en elck, voor losse Monder Leer: Die wil, uyt puyre gunst, ons sulcke Dienaers senden, Die, volgens eygen Leer, haer Plicht en leven wenden; Die, eer sijn Mondt ontsluyt, oft minst bestraffen can, Heeft daer, een vroom Gemoet, en't vry geweten, van; Wilt oock, ô Heere Godt! ons Herten so besnoeyen, Dat wy, oprecht, door't Licht, en in u Liefde, bloeyen; Dat, hoe des Werelts last meer op ons Lenden slaet, Hoe dat-men meer om hooch, gelijck den Pallem, gaet, Den eysch van't minst' is groot, voor ons, wy die hier leven: Doch 't grootst' dat is seer min, voor u, ô Godt! te geven:

Ick bidd', en eysch dan niet: wel Heer! so lang ick sal Genieten, nacht en dach, in dit ellendich Dal; So Lang' mijn Ziel'en Lijff niet van malckander scheyden, Soo laet my dijnen Loff, tot 'sWerelts spijt, verbreyden, Tot in den Avondt heen; en dan, ô, lieve Godt! Soo Treckt my vluchtich op, tot binnen 't stercke Slot, Daer Christus Coningh is, en daer de Boven-Salen, Uyt Goedicheydt, mijn Ziel, voldadich binnen halen: Daer vrolijckheyd' en Vreugd', een vry verheugen hout; Daer 't noyt en is te heet, noch nimmermeer te cout: Daer uwe Vriend'lijckheyd', die beter zy als Wijnen, Sal, door een danckbaer Geest, den Hemel over-schijnen; Daer is oprecht Liefd'; daer's Ruste, Vreed' en Stilt; Daer Treckt my, Stercke Heldt! en dat wanneer ghy wilt.