Soo sullen wy ons verheughen, en vrolijck zijn.
Nae dat wy zijn vernieuwt door Christi bitter lijden,
Soo barst ons Ziele uyt, met wonderlijck verblijden;
Want, nae dat Abraham was vrolijck, om den Dach, Iohan. 6. 58.
Die hy, van verre, slechts, en niet volcomen sach;
Daer David was verheug', en scheen als uyt te breken,
Als hy van Iesum, mocht, en sijn Opstanding, spreken,
Daer noch, met meer gejuych, een Heylig-Heylig Schaer,
Sach Christo in het Vleesch, en so hy Mensche waer;
Hoe? souden wy versuft? neen, dat en cond niet wesen,
't Is alles doch vervult, gelijck wy suyver lesen.
Dees Vreugde dan, bestaet in Iesum, puyr alleen,
Ons cracht, ons Helt, ons Rots, ons Borgt, en anders geen.