Spreeckende schildery

Treckt my:

Geliefde in den Heer! hoe worden wy getrocken? Gelijck een Wagen? Sandt? off Steen? oft houten Blocken? Off ander swaer gewicht? hoe't yemant ruckt off stiet, Sich noyt, als met ghewelt, het minst bewegen liet? Neen, Vrienden! niet alsoo; Sy, die daer tierelieren, En tusschen Lucht en Aerd' op losse Vleugels swieren; Dat in het Water drijft, dat in de Boschen sweeft, En, in het cort geseyt, wat Lucht off Adem heeft, Dat sal, hier teghen, uyt, met volle crachten, breken, En gheven ons Vernuft een vry ghewisser teken,

En galmen Godes Eer, en fluyten wonder soet, En wijsen ons tot Hem, die't al bewegen doet. Wel dan, het Heylich Woort, dat Godt ons doet verconden, En Christi ware Geest, tot aller troost gesonden, Die zijn als 't Instrument, waer door dat ons Gemoet Met Liefde zy gevult, met ijver wordt gevoedt; Dit zijn de Sleutels dan, en doen de Grendels open, Waer door wy, on-verlet, tot onsen Heylandt lopen; Dit zijn de Zeelen nu, die Doot noch Duyvel breeckt, Waer van ons Heylant selfs, so vast en bondich spreeckt: Ioan. 6. vers.44. Dat niemandt comen can, ten zy hem treckt den Vader, Die hem ghesonden heeft; en datelijck noch nader; vers.45. Wie van den Vader is het Herte op-gedaen, Act.16. vers.14. Gelijck als Lydia, comt recht op Christo aen: Dees comst, en dit getreck, betreft alleen den geenen Die Godt vercoren heeft, so menich Eeuw' voor-heenen: En daerom doolt het Volck dat sulck gevoelen heeft, Ephes.2. vers.31. Als off ons eygen Wil hier toe veel crachten geeft; Neen, van ons selven niet: dien Godt, die alle dingen Regiert; bestiert ons oock, in't willen en 't volbringen: So wie hier tegen kampt, en staet ghelijck een Rots, Die treedt den Duyvel nae, en rooft de Eere Godts: Noch isser ander aerdt, en zijn oock te bestraffen, Die, uyt een hoge moedt, van groote saecken blaffen; Die van den Heyl'gen Geest, en van haer tweed' Geboort, Alleenlijck door den Stem, veel wonders wort gehoort: Die slechts alleen de Tong' tot Iesum Christum keeren, En, effen, met het Hert, den Helschen Sathan eeren; Mat. 7. vers. 13. Splinter Kijckers. Die al de Heylicheyt besluyten in den Mondt, Doch raken noyt het Hert, noch voelen rechten gront; Die over elcx bedrijff een bitter Vonnis strijcken; Die spillen haren tijdt, met schendich Splinter-kijcken;

Die draven met den Balck, so gruw'lijck, so verwoet, Luc. 61 vers.41. Dat ijder, waer hy comt, off schrickt, off zidd'ren moet; Die ijder sijnen Feyl op't naeuwste kennen weeren; Die selfs, haer groten Dat, op't vreselijckst versweeren; En dencken, onder des, niet een-mael hoe het gaet, Ier. c. 5. vers. 8. Num. c. 25. 1. Cor. 6. vers. 10. 15. Heb. 13. Thessal. cap. 43. 4. 5. 6. Num. c. 23. 19. 1. Cor. 1. v. 9. Daer Echt, Eed-breeckery, en sulcken compost braet: Dat, voor alsulcken Schuym, een wraeck is uyt-gesproken: Van dien, wiens woorden noyt, zijn wortels aff-gebroken: Dees toonen, met der daet, een aff-gemaelde schijn, En datse, door het Woordt, niet recht getrocken zijn. Sy dienen oock vermaent, die, door te flaeuwe stuypen, Te traeg zijn op den gang, en schier als voet-loos cruypen, Dat, die in's Conings Hoff ter Binnen-Camer wil, Moet lopen onvermoeyt, en nimmer blijven stil; Om nu dan, op sijn pas, tot dit Palleys te stappen, En feylen geenen treed' van dese steyle Trappen, Soo moeten wy, ter Loop, ten rechten zijn bereyt, En blijven op den wech die ons na boven leydt. Wy moeten in't verstandt, en Christi kennis wesen; En in't geselschap zijn van't waer Gelooff; en vresen Dien Groot en Stercken Godt; wy moeten wijt en breet. Op onsen Leyts-man sien, hoe die voor heenen treet; Wy moeten, op den Reys, oock nimmer zijn bevonden Met een te swaren Pack van veelderleye Zonden; Wie, met des Werelts last, wil hooch en wonder veer, Is haest het loopen moed', en stort van boven neer. Wie, met te moeden sleyp, comt op de Reys te mallen, Die struyckelt wonder snel, en leydtet op een vallen. Een Wapen moeter zijn en Spijse voor den rooff: De Spijse, Godes Woordt; en 'tWapen, 't vast Gelooff, Verciert met het Gebedt; dees twee en salmen soecken Op Bruggen, Straten, Merckt, noch alderleye hoecken,

Nieus-Gierige. Daer Windt de Meulen drijft, off, alst op't best beslaet, Hoe't Keyser, Prins en Vorst, met hare Helden, gaet: Ephes. 5. vers 4. Off, wie dat uyt den Crijgh voor Schellem is gelopen, Off, wie dat Peerde-Vleysch wist sonder geldt te copen: Off, wie den Joncker speelt van ander lieden Goet; Soeckt daer dit Wapen niet, ô Vrinden! wat ghy doet: Hebreen cap. 12. Wy moeten voor den Wolc, dien groten Wolc, ons buygen, Waer in wy zijn om-ringd van levendige Tuygen; Haer vyericheyt en glants, haer ijver, haer geclop, Zy billijck ons een Zeel, waer door wy waecken op. En, off nu, onder weeg, vry meer als Windt en Regen, Ja Rovers, snood Gespuys, den Hel-hont, ons quam tegen, 2. Tim. 4. v. 5. Wat sullen wy? te rug dan keeren met der vaert? Neen; die noyt wettig kampt, en is de Croon niet waert: Wy moeten, door den strijt, en met ons Heylant, lijden, Soo sullen wy met hem in Eeuwicheyt verblijden. 2. Tim. 4. v. 7. t'Sa! lustich dan, ten kamp, met Pauwels kracht en Hoop, Behouden het Gelooff, en eynden soo den Loop; Soo sal ons zijn bereydt de Croone aller Croonen, De Heerlijckheyt, en 't Huys, om eeuwich in te woonen; Waer toe verhelpen wil den Trecker van ons al, Die nimmer is geweest, en eeuwich wesen sal.