Rossaccio se buttò nell'acqua e annette
su lo scojo ch'aveva da sparì;
ce montò sopra e ce restò così
fino a che er bastimento se vedette.
E puro quanno l'urtime velette
nun se veddero più, arimase lì
coll'occhi fissi insino che sentì
l'acqua che je bagnava le carzette.
Ma nun se vorse move, manco fosse
diventato 'na statua, cor viso
zuppo de pianto, coll'occhiaie rosse...
L'acqua intanto vieniva sempre su...
le 'rivò ar collo... lui fece un soriso...
Doppo un minuto nun se vidde più!