II.
Caph.
11. 'Kheb mijn ogen uytgekreten,
'Tlijf versleten,
En mijn leven uytgebraekt,
Als de arme suygelingen
So vergingen,
En als 'tvolk werd afgemaekt.
Lamed.
12. Als de arme schaepen liepen,
Ende riepen:
Moeder, waer is wijn en brood?
Als sy inde Stad verdorven,
Ende storven
In der moed'ren arm, en schoot.
Mem.
13. By wien sal ik dij bekijken,
En gelijken,
Dochter Zion, in dijn nood?
'Tquaed is over dij gekomen,
Gelijk stroomen:
Wie kan 'thelen? 'tis te groot.
Nun.
14. Lengen hebben dijn Propheten
Dij doen weten,
En dijn misdaed niet geraegd,
Om dijn ballingschap te weren,
'Tydel leren
Heeft dij uyt het land gevaegd.
Samech.
15. Die voor by gaen staen te klappen,
En te trappen,
Fluyten, guyten, schudden 'thoofd,
Seggen: word die Stad der Steden
Eer beleden,
En die aller glanz verdoofd?
Phe.
16. Alle dijn vijanden lachen,
Ende prachen,
Spreken: hey! sy is verstoord:
Dit 's de dag dien wy begeren,
Ende eren:
Hey! wy sien het rechtevoord.