I.
He.
13. Hy heeft met magt door sijne swaere hand
Sijn schichten diep in mijne borst gedreven,
14. Ik ben al't volk maer tot een spot gebleven,
Ik ben hun lied, en spel, in't gantsche land:
Den heelen dag word niet dan schimp, en smaed,
Word niet dan hoon en vloek op mij geschoten.
15. Hy heeft mijn siel met bitterheyd versaed,
Met enkel gal en alzem overgoten.
Vau.
16. Hy heeft mijn kragt tot gruys en niet vermael[en]?
En mijn gebit en tanden uytgebroken,
Hy heeft mijn hoofd in asch en stof gedoken,
En mij geheel in 't sand ter neer gehaeld.
17. De vrede is van mijne siel verjaegd,
Ik heb het goed en't heyl al lang vergeten.
18. So dat ik sey: mijn kragt is dood-geplaegd,
Mijn hoop op God is uyt, en al versleten.
Zayn.
19. Gedenkt toch (Heer!) aen mijnen armen staet,
En dat ik ben van alle-man verlaten,
En datmen mij maer drenkt uyt alzem-vaten,
En maer met gal en edick overlaed.
20. Ik denk daer aen gedurig, vroeg, en spaed.
21. En hou't altijd ververscht in mijn gedachten:
So sal dan ook mijn siel op dijn genaed
En op dijn heyl met vast vertrouwen wachten.
Heth.
22. De goedicheyd des Heren heeft gedaen,
Dat wy noch niet geheel en sijn verslonden,
Sijn gunst en heyl en is niet door te gronden,
Die niet en sterft, en niet en kan vergaen:
23. Maer is weer nieu op yder morgenstond:
Voorwaer! dijn trou is groot, ja boven maten.
24. God is mijn deel, so spreekt mijn hert, en mond:
So wil ik mij alleen op hem verlaten.