II.
Teth.
25. God doetze goed die op sijn handen sien,
En die na hem en sijne hulpe vragen.
26. Het is wel goed geduldig 't kruyz te dragen,
En tot den Heer in sijnen nood te vlien.
27. Het is een saek van grooten lof, en roem,
Dat iemand sich in't beste van sijn leven,
In sijne jeugd, en sijner jaeren bloem,
Tot Godes jock gaet willig overgeven.
Iod.
28. Dat een veracht en een verlaten man
Lijdzamig draegt dat God hem op wil leggen.
29. En houd sijn mond, en wil niets tegen-seggen,
En op sijn heyl en hulpe wachten kan.
En laet sich so verdrucken, ende slaen,
En geeft daer toe sijn rug en kinnebacken,
30. En laet sich mee bespotten, en versmaen,
En op sijn lijf veel hoon en laster smacken.
Caph.
31. Want God de Heer verstoot niet eeuwiglijk.
32. Hy sal ons wel met brood der droefheyd spijsen,
Maer wederom barmhertigheyd bewijsen:
Want sijne gunst is overvloedig rijk.
33. Wanneer hy ons met kruyz, met pijn, met smerten
Te huys besoekt, en heftig tegen-gaet,
Dat doet hy niet met lust, en niet van herten.
Lamed.
34. Het arme volk met voeten plat te treen,
En die geboeijd de halsen nederbucken
Noch meer te slaen, en swaerder te verdrucken,
Als of sy so noch niet genoeg en leen:
35. Der vroomen recht voor God niet voor te staen,
36. En hunne saek gedenken te verkeren:
Dat sal den mensch by God niet wel vergaen,
Sy laen op sich de wisze wraek des Heren.