I.
Vau.
6. Haer schoonheyd is verstreken,
Haer Vorsten sijn geleken
Den herten, die op't veld
Geen voedzel en bekomen,
Hun kragten sijn benomen,
Voor yder die se queld.
Zayn.
7. Sy denkt aen haer verblijden,
En goed van oude tijden,
In dit verdriets gevaer,
Eer 'tvolk noch quam te lijden:
Doch niemand holpze strijden:
Die spot de vijand haer.
Heth.
8. Ieruys'lem is vol sonden,
So is sy ook geschonden,
En overal veracht,
Haer schaemte is bekeken,
So is sy afgeweken,
En sucht in haer gedacht.
Teth.
9. 'Tvul heeft haer rock beseten,
Noch heeft sy'teynd vergeten,
So ligt sy ook ter neer,
En heeft geen troost te halen:
O Heer! siet mijne qualen:
De vijand pocht so seer.
Iod.
10. Al't goed van haer behagen
Is van hun aengeslagen,
Sy sagz' in't heyligdom,
Waer van gy hebt bevolen,
Dat niemand met sijn solen
In dijne woning kom.
Caph.
17. Al't volk ten eijnd gekreten
Roept niet dan slechts om eten,
En geeft het al om brood,
Om't herte wat te sterken:
O Here! wilt toch merken,
Want mijn ellend is groot.