Vrolijkheid

Tweede kapittelken.

'k Bemin mijn land gelijck wel eer, En ick gheniet steeds in sijn eer. 'k Heb blijde ghinder hooren segghen, (En 't blijckt ooc sonder wederlegghen, Als een Wis-constige betoogh, Wat Leliaert 't ontkennen moogh')

Dat Brugghe noch siet mannen bloeijen, Die 't suyver Vlaemsch niet en vercnoeijen, En dat er meenge Maetschappy (Neemt gh'uyt somtijds eene I voor Y) Zoo prettig ceuvlen can, en praten Als tweeden Willem's ondersaten. Er sijn (wie ooc de tael besmett') Noch Vlaminghen van 't echte bet, Die, spijt de hoofsche mode-grillen Van al dit Brugsche fransch niet willen, En lachen als men zeght: Enfin, Mon ser, se n'aime pas Stévin. Noch sijn er, ja, rechtschapen sonen Van Clauwaerts, die te Brugghe woonen, En roepen: ‘Vlaenderen den Leeuw!’ Als Clauwaerts van de veertiende eeuw, En echter doet gh' (als fransche vinken) Hier vreemden sangh de locht doorclincken. Wist ghij dan niet (hoe can 't toch sijn?) Dat ick voor 't Fransche, noch Latijn, Maer voor het Vlaemsch streed al mijn leven? 'k Heb menig foliant geschreven, Veel dicker noch als een missael, Tot voorstant van de Moedertael.

En is of hier, of hier omtrent, Dan Maerlant's tael niet meer bekent? Can nyemant van de Brugghelinghen Dan 't vlaemsch meer spreecken, of meer singhen? Wel, Maetjen (op mijn erme siel!),

'k Versta niet, hoe, 'k naer nieuwen stiel, Een bronsen borst-beelt hebb' verworven, Soo Vlaendrens stam is uyt-ghestorven Met spruytsels, wortelen, met al. Neen, Godt behoedde sulcken val! 'k Beken 't met fierheit, 't con wel wesen, Dat die in const nu staet gheresen Soo hoogh, als hij voor eeuwen was: Ghij eert der groote mannen asch. 'k Meen selfs, dat 'k op een segewaghen Jan Breydel, met sijn bijl, sagh daghen, En nevens hem den Deken van De Neeringhen, dien coenen man, Die niet als Vlaemsch en wist te spreecken, Maer Vlaemsch dat vorsten doet verbleecken. En ghy, ghy ooc, een vryman thands, Juycht luyd-keels daer voor my in 't Fransch! Siet, stond ick niet soo hoogh gheclommen, Ick spronck, by al dat Walsche brommen, Van mijn verheven voet-stuck af, En croop beschaemt weêr in het graf.

Voor 't lest: vaert wel, ghij Brugsche Franschen, Die wilt naer walsche pypen dansen. 'k Vergeve d'eersten keer dit spel, Maer 't sy den lesten keer, of wel!....

Quos ego!