Vrolijkheid

Eerste kapittelken.

Wel, Maetjen, Maetjen, dat 's te sterc!.... Men wilt my hier (als in der kerck) Op eenen hoogen autaer stellen, En al de clocken, al de bellen Der Brugghelinghen ramm'len fel Ter eere van.... ghy weet het wel. Gelijck den sanck der Englen-chooren Doet sich den schoonen beijaert hooren, En 't is een feest-ghewoel dat swelt, Als wiert een sabbath inghestelt.

't Gaet hier byna als in mijn tijt. Toen Maurits, weert gebenedijt, Juyst in 't beghin van sesthien-hondert Den Spanjaert hadt in 't stof ghedondert.

Er is gheen blonde of grijse baert, Gheen maeght, of vrouwken hooghbejaert, Ja, gheen beghijn, 'k laet staen een queselkin, 't Comt al met os, of peert, of eselkin, Of metten reusen-stoomer af. Wel, Maetjen, Maetjen, dat 's te straf!....

Uw groote mannen, cleen en groot, Die commen alle naer heur doot, Ghelijck ick d'eer heb van te comen, Om franschen neuspraet in té toomen, En te bewijsen, dat 's lands tael Glanst by dees' Brugschen segheprael. Sy commen op sijn vlaemsch hem eeren, Die 't Vlaemsche stack in Wisconst-cleeren, En d'oude tael, van glans berooft, De croon weêr stelde op 't vrije hooft, Als bastaerdy met dolle handen Haar te baldadigh aen dorst randen. Wel, Maetjen, Maetjen, hoe kan 't sijn? 'k Verlies er bij al mijn Latijn, Selfs al mijn Fransch, waer 'k in mijn leven Een minnen-brief in heb gheschreven: Hoe! ghy neemt mij tot tael-patroon, En juicht hier op een franschen toon!

Wel, Maetjen, Maetjen, wat is dit, Dat gh' op sijn Fransch nu singht, en bidt? Wie haddet immer connen dencken, Als dat gh' uw eyghen eer soudt crencken,

Wanneer ick self sta op te sien Van deere' die my mach gheschiên, Soo wel van vrienden als van vreemden, In Vlaendrens, mij steets weerde, beemden? Men roept alom: ‘Dat is den man Die Brugghes eer handhaven can; Wien selfs de cnapste Franschen prijsen, Vermits hij haer wou onderwijsen ln wat hij wist, in wat hij vondt, En 't haer bewees op vasten gront; Ja, die de decimale Tellinck (Dat 's andre peper dan de Spellinck) Con brenghen op den echten voet, Waer voor hem de eerde dancken moet. Dat is den man, mijn goede vrinden, Die langs het strand de felle winden In const-gareelen wist te slaen, En haer à la vapeur deedt ghaen; Dat is den man soo hoogh te prijsen, En weert naest Jan Van Eyck te rijsen!’