IV.
Gruwt ge altijd van het moordgeweld, Dat enkel Antwerp trof, de vloekbre spaensche Woede, Waerom dan min gegruwd van Frankrijks geesselroede, Die Neêrlands kroost zoo lang heeft neêrgeveld; En immer vellen zou, zoo God het niet verhoedde?
Ja, Alva was een vleekgedrocht, Dat duivelenvermaek by helsche vlammen zocht, Waarin hy de onschuld nedersmakte: Doch wat was de Arend (spreek!), die 't hongrig bliksemvuer Schoot op de ontheisterde natuer, En, als een siddrend riet, den stam van 't menschdom knakte?
Waerom doemt gy des Ibers zoon, Dien dweepzucht aenblies tot vernielen, En blijft voor d'onmensch nederknielen, Die alles offerde aen zijn legertent, en throon: Uw vryheid en uw kroost - die zielen uwer zielen?
Zijn wenk dreef 't volk ter slachtbank heen, Gelijk onnoozle lammerkudden. Hy vond zijn wellust in der moeders noodgebeên: Zijn adem was een storm, die ryken om kon schudden!
O smart! o smaed! o gruwelvond! Het menschdom bloost, met bleeken mond! Hem klimt een bronzen zuil, waerop hy uit de wolken, Als de aedlaer op zijn prooi, bedreigend op de volken Nog nederziet! en op een onvergeetbren grond, Hier, dreigde men dien Leeuw, die tegen gieren stond, Op hem gestort uit 's afgronds kolken, Te bonzen in het stof, by 't gruwelijkst verbond!
Kom, Landgenoot! met my; begroet die heilge velden. Waerom niet neêrgeknield, na 't ijslijk staelgebots, Voor die aenbidbre helden,
Die tegen d'yzren Man des lots Opsteigerden, zijn faem ten trots? Die uit geen gloriezucht ter dood of zege snelden, En wier gedachtenis leeft, als vermaning Gods?
Ondankbre! omwaren niet die bloedge heldenschimmen Uw slaepkoèts, die haer rust dankt aen 't vergoten bloed? Ziet gy ze in 't duister niet u vreeslijk tegenklimmen, Het oog ontfonkt van eedlen torengloed? Elk terpj' is een altaer, waervoor de dank moet buigen. Ja, Zaligen, 'k val U te voet - Geen aerde-afweidend vloekgebroed. Een slaef, een bastert slechts kan in uwe eer niet juichen, O vryheids Martelarenstoet!
Cookies on Poetry Cove