I.
Kastieljes vloot doorsneed nog onbekende golven, En 't mastenbosch dreef aen, in vreesbren rook bedolven, By 't daevren van 't kanon. Het brulde: Amerika! En, op het siddrendstrand geknield, met brandende oogen, Lag daer Amerika, verbaesd en opgetogen; En blikte die gewiekte waterburchten na.
Zoo baedde Europa in verrukking, O Stoomkoets, als ge grootsch verscheent, En, warsch van volkenonderdrukking, In de onafmeetlijkhied verdweent.
De volken bogen diepverwonderd, En hun verstomming was hun lied. De koopren mond, bly losgedonderd, Bereikt die hooger hymne niet.
Uw nooit voorheen gedroomde zegen Stroome, en verbrei zich wijd en zijd. Wat vreemder wonder dan die wegen? Dan ingekrompen plaets, en tijd?
In 't onvergeetbaer uer, als vreedzaem losgebroken, Het belgische oorlogsbrons de Stoomkoets riep: Snel heen! Als de oude Leeuwenvaen was plechtig opgestoken, En in den damp verdween;
Verdween - maer om er gloor - en glansrijk uit te ryzen; Als 't feestgenootenchoor nooit zaliger mocht zijn, Daelde (in der vaedren kring, aen 't hoofd van Neérlands wyzen En kunstenaers) Stevyn.
Een harpe klonk zacht langs de glimmende wolken, Waerhenen de golving der stoomzuile dreef. Stevijn zag ter neêr op de juichende volken, Wier kunstzon haer loopbaen zoo helder beschreef; Herdacht aen het heillicht, dat by had geschonken; Aen 't vliegende schip, zijn geliefkoosden droom; Aen 't windenheir in zijn gareelen geklonken, En dankte Jehovah, die sprak: Er zy stoom!
Zie, 't koolvuer ontvonkelt. Hoor 't water! het ruischt, Het sist, en het bruischt. Het dampvaendel kronkelt, En slingert, en wiegt. En dunt, en vervliegt. Het raedrentuig knettert, En klatert, en klettert, En git over de aerd' In bliksmende vaert.
Gy, oversneeuwd met zilvren lokken, Zing, vaderlandsche Bestevaêr! Zing, reine Maegd, die 't hart van liefde voelde schokken. Zing luid, o Belgies dankbre Schaer. ken gryzaert. De mensch wiegt, zonder wiek, zich in 't verblijf der donderen, En fladdert langs de dryvende aerd'. Schrijft op mijn needrig graf: Hy stierf in de eeuw der wonderen. Hy leefde lang genoeg: hy zag het Stoomgevaert'! eene maegd. Niets kon mijn jammeren beteugelen: Mijn minnaer woonde in verre streek. Het Stoomtuig rees: mijn leed bezweek. Hy vliegt my toe op Liefdes vleugelen.
choor. Wy, Belgen! zingen 't wonderpad Dat zoo veel weldaên baerde. 't Smelt eens elk land tot ééne stad, En tot één land heel de aerde!
Onze Eeuwe stapt in feestdosch aen, Om 't wonder te begroeten. Zy huppelt langs die effen baen Op onnarenbre voeten.
Die baen strekk' de yzren armen uit Langs Belgies verste wegen! Britanje! uw vruchtbre kunstenspruit Drupt van onschatbren zegen.
De Stoom, die zwarte reus, verwint De vlucht der fabeldraken. De Stoom, die plaets en tijd verslindt, Schijnt de aerde nieuw te maken!
Het menschdom lacht dien luister aen, D'uit damp gestegen luister. Der volken scheidspael moet vergaen: Natuer, kunst brak uw kluister!
Wy roemen (zonen van Stevijn, Die de eersten 't voorbeeld gaven), Dat we onze vaedren waerdig zijn: Zy juichen in hun graven! choor. Zy juichen in hun graven!
Cookies on Poetry Cove